Maar als je een duoticket wint via StuBru, neem je dat er graag bij en gelukkig maar want dit was echt zoooooo leuk. Te meer omdat het duo bestond uit mezelf en mijn man. Dit samen kunnen doen met hem is meer dan één kers op de taart.
Lopen in duo:
Ik ben niet gewoon om samen te lopen, dus ik was er wel wat onzeker over, en gerust tegelijk.
Mijn man loopt ook, maar anders.
Door een zware operatie aan zijn knie ziet hij langere afstanden niet zitten. Hij loopt sneller, maar ik loop langer. Hij is (mede door blessures) minder getraind, ik meer.
Als je onze snelheid in functie van de afstand zou uitzetten, ben ik eigenlijk vrij zeker dat onze lijnen elkaar zouden snijden exact op die 10 mijl.
Dat is een afstand waarbij mijn man iets trager moet lopen om het vol te houden en een afstand waar ik nog vlot op kan doorlopen om hem te kunnen volgen.
De start:
We hadden ons op voorhand voorgenomen dat we rond 6 min/km zouden lopen. Dat is een rustig tempo dat we allebei goed aankunnen. Dat leverde ons een start in wave 2 op.
het toeval wou dat we echt ergens vooraan in wave 2 stonden.
Oooooh, zo fijn gevoel om in die massa te staan, om daar naast mijn man te staan, die oppeppende randanimatie, handen in de lucht, saxofoon, aftellen 10 - 9 - 8 - 7 ... GOOOOOOO
 |
| wave 1 staat klaar om te vertrekken |
 |
| No way back, ergens vooraan in de 2de wave, vlak voor de start. |
Het tempo:
Het tempo dat we voor ogen hadden, was 10km/u of 6min/km. Bij de Olmense Paasjogging (Ik ben wat achter met bloggen) had ik geleerd dat mij houden aan een beoogd tempo niet echt mijn sterkste punt was. Ik zou vandaag dus echt mijn best doen om zo veel mogelijk te luisteren naar mijn lijf en het beoogde tempo te benaderen (en mijn streversmentaliteit opzij te zetten).
Van bij de start bleken de benen echter gewoon zo goed te zitten dat een hoger tempo, rond 5:30min/km, als heel comfortabel aanvoelde. Ik kon blijven praten tijdens het lopen. Ik kon blijven genieten en zag de weg vóór ons aan dat tempo, in die omstandigheden (warm warm warm, voor wie het gemist heeft) als haalbaar.
Na ongeveer 4km kwamen we echter op de autostrade terecht. Op zich is dat dan rechte baan, je bent daar nog 'fris' (zou je denken), plaats genoeg, zicht op de eerste bevoorrading ... alles wat je wil.
Het nadeel was natuurlijk de zon. Het was zo warm en windstil bijna, en muisstil met een zinderende zon boven je en nergens schaduw om er aan te ontsnappen.
Het was op zich wel een speciale ervaring om daar met zijn allen in die stilte te lopen.
Het tempo is daar vanzelf wat gezakt naar +/- 6min/km. Soms gaf Raf het tempo aan, soms was ik dat. De eindbalans: 5:57min/km. Dat is behoorlijk dicht bij het beoogde tempo.
strava fly by (lukt niet met elke browser)
mysport.tomtom
Bevoorrading:
Mijn doel was om te oefenen op bevoorrading. Ik had op voorhand gekeken waar de bevoorrading zou staan. We zouden elke bevoorrading gewoon bij wijze van oefening benutten. Dat klinkt een beetje stom dat ik daar op wilde oefenen. Ik heb echter al van verschillende mensen gehoord dat de bevoorrading een belangrijk deel van een marathon is. Dus als ik die marathon in oktober wil gaan lopen, moet ik ook hier op voorbereid zijn.
- Van welk punt in de bevoorradingspost neem je je eerste bekertje (vooraan is het soms file terwijl niemand staat aan te schuiven in het midden of achteraan)
- Neem je 2 bekertjes tegelijk, of drink je eerst het eerste uit en neem je dan pas een tweede?
- Ga je voor water of voor sportdrank?
- drink je lopend, stappend of sta je stil?
De warmte was onze vriend in dit voornemen. Ik zag mensen de drankposten zomaar voorbij lopen (en daar heb ik er later zeker van terug gezien aan de kant van de weg). Los van ons voornemen, vond ik het gewoon te warm om zo'n bevoorradingspost over te slagen. Je verliest er ocharme 30 seconden?
Bovendien hielp het mij om zo de race op te delen.
Kleine noot:
Op het einde had ik beter wat meer water gedronken in plaats van AA. Ik werd er een beetje misselijk van op het eind.
De warmte:
Ik schreef het al, het was warm. Niet onmenselijk warm, maar wel de eerste keer warm na een winter. Ik liep het afgelopen jaar bij -12°C en +30°C dus de warmte was niet uitzonderlijk. Maar wel de eerste warme dag na een hele periode.
Ik voelde me nog redelijk fris aan het einde, fris genoeg om even te versnellen.
Maar mijn hartslag vertelt toch een lichtjes ander verhaal.
Mijn hartslag lag gemakkelijk 20 slagen per minuut hoger dan gebruikelijk voor dat tempo en die afstand.
Conclusie:
Ik heb er ontzettend van genoten. Ik dacht dat 'wedstrijden' en evenmenten zo niet echt iets voor mij zijn, maar echt, mis gedacht. Ik vond het fijn.
Bedankt StuBru, om me die kans te geven die ik anders nooit gepakt zou hebben
Bedankt Raf, om aan mijn zijde te blijven
Laurence, super leuk om je eindelijk in 't echt te ontmoeten. Ik zou gezworen hebben dat die eerste gelegenheid naaigerelateerd was geweest Niet dus
Bedankt aan de supporters ook. You made me feel important! Haha
See you next year!
