hoe het begon

Ik zal altijd de dochter van een sportleerkracht zijn.
Sport is mede daardoor bijna altijd in mijn leven geweest.
Als kind deed ik judo en turnen.
Omdat ik het heel lang niet mocht, door problemen aan mijn oren, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor zwemmen. Ik ging met de fiets naar school. No big deal zou je denken, maar het was toch een rit door het hageland van 19km, enkele rit.
Later, tijdens mijn universitaire studies, ging ik boksen, Frans boksen meer bepaald.
Alles kwam en ging, maar lopen zit daar altijd als rode draad doorweven.

Ik liep om conditie op te bouwen. Om samen te lopen met mijn mama of met vrienden, het buurmeisje (die veel sneller liep). Of op school. Om "sportief" te zijn en ja, het moet gezegd...
Ik liep lange tijd ook om te vermageren,
tot vermageren magerzucht werd,
tot lopen roofbouw werd,
tot lopen niet meer ging,
tot lopen even niet meer mocht, omdat ik moest genezen.

Daarna heb ik een hele tijd niet meer gelopen. Ik durfde niet meer denk ik. Vermageren was zo lang het doel geweest van al dat lopen, en dat doel was plots weg, dus was er geen reden meer. En er was een lijn die ik niet meer wilde overschrijden.

Er kwamen kindjes en er waren veel pogingen om het lopen opnieuw op te nemen. Maar ik vond nooit een manier om effectief te blijven lopen.
Tot april 2017

In april 2017 had ik een redelijke looproutine van 2 maal een uurtje per week. Aan het einde van die maand werd ik geopereerd (aan mijn oor) en was ik verplicht om 5 weken te rusten. Ik mocht niets tillen en dus zeker ook niet sporten.
Na die 5 weken besloot ik rustig weer op te bouwen. Ik begon met wandelingen in het bos. Ik wisselde mijn vrije woensdag (die altijd veel te kort was) in voor een vrije maandag. Tijdens de voetbaltrainingen ging ik lopen in plaats van bij te praten met de voetbalmama's.
En plots was daar een vaste routine van 3 maal per week.

Ik liep voor de eerste keer sinds ... laaaaaaang geleden 10km en dat beviel me. Ik zag mezelf in afstand en in tempo vooruit gaan en ik verloor 2 kledingmaten.
Ondanks mijn verleden, bleek vooral de vooruitgang in het lopen zelf een drijfveer te zijn om verder te gaan.
Ik ontdekte die zomer dat ik voor het eerst in mijn leven
loop om het lopen zelf.

nog een blog!

Ja! Nog een blog.
Eentje dat over lopen gaat.


Maar waarom (nog) een blog?
Omdat ik graag schrijf. Dat in de eerste plaats.
En omdat ik mijn loopverhaal wil vertellen, al is het aan mezelf.
Het is niet mijn bedoeling om een mooie blinkende blog over lopen te creëren met flitsende reclames voor sportdranken, loopschoenen en opgeblonken foto's van ultra fitte madammen met blitse kniekousen (wel goed gerief anders, daar niet van).
Ik wil vooral echt mijn eigen eerlijke verhaal schrijven, over hoe ik lopen in mijn leven inbouw, het waarom en waarom niet, hoe ik faal en weer opsta, hoe ik traag loop en de andere keer weer snel, hoe ik toeleef naar wedstrijden (wie weet), hoe ik omga met blessures (hopelijk gewoon niet)  en zo veel meer.




Maar waarom apart?
Want ik heb al een blog. En die blog lijdt een beetje onder mijn intensiever loopgedrag, dus waarom die gaten niet opvullen met blogberichten over lopen? mmm, niet iedereen is geïnteresseerd in lopen. Mijn naaiblog gaat over naaien en daar hoop ik mensen te kunnen inspireren op creatief vlak.
Deze blog gaat meer over mij en over lopen, meer een dagboek, meer een verhaal. Ik hoop dat lezers zich kunnen herkennen, of net niet.
Ik wil dat alleszins zelf ook graag wat gescheiden houden en apart gebundeld.
Wie deze blog graag volgt, of voor me wil supporteren in mijn weg naar mijn eerste marathon, kan dat via Bloglovin via de volgknop rechtsboven.