Blessureleed deel 2

Over deel 1 schreef ik eigenlijk niet. kort samengevat ging dat over hielspoor en een zenuwknoopje tussen de tenen, beide sterk tot uiting gekomen naar de Olmense Paasjogging. Het was er al, maar door toch door te lopen, was het daarna niet meer te negeren.
Ik kreeg een spuit in de hiel en tussen de tenen en sindsdien ben ik een trouwe stretcher. Ik let op mijn voetplaatsing, maar ik zal altijd een hielloper blijven. Aangepaste zolen heb ik al.

Deel 2 dus, ...
Pijn in de kuit, sinds zondag, een uur na mijn loopsessie.
Als ik naar mijn trainingslog kijk, ligt die beduidend hoger dan de gebruikelijke 40km/week.
Maar ik had echt het gevoel dat ik die kilometers redelijk goed had verteerd. Ik was eigenlijk zeer blij dat ik die 28km pijnvrij had gelopen, de dag erna daar niets aan over hield en zo snel die Abdijentocht had afgewerkt, ook al zonder pijn. 

Maar die heuveltraining van zondag was misschien toch net wat te veel van het goede.
Aanvankelijk  nam ik mij voor om rustig 7 à 8km te lopen door het bos. Maar voornemens en ik, dat matcht niet zo geweldig. De rustige 8km werden een stevige heuveltraining van 10km.

tijdens en na de loopsessie merkte ik niet meteen iets, maar een uurtje later had ik een stekende pijn aan de rechter kuit. Komt het door de heuveltraining? Komt het door het opletten op mijn voetplaatsing, waardoor ik misschien wat krampachtiger ben gaan lopen?

Maandag voelde mijn kuit wat stijfjes aan. Dus, hoewel maandag altijd loopdag is, besloot ik voor 1 keer te skippen en dinsdag heel losjes en een korte afstand te lopen om mijn spieren los te krijgen.

Maar dus, nu kunt ge lachen, ik ben verloren gelopen, in Hasselt nog wel. Op een gegeven moment stond ik in het midden van een wei ergens tussen de grote en de kleine ring. ik denk eerlijk gezegd dat weinig Hasselaren daar ooit passeren.
 
Nu soit, 5km werden er 12,5km en wat een gewone middagpauze moest zijn, werd een buitensporig lange middagpauze. Wat een losgelopen kuitspier moest worden, werd een overbelaste kuitspier met 10 dagen rust aan mijn been, pun intended

De eerste 'stopjes' in de loopsessie waren verkeerslichten. De laatste stopjes waren te wijten aan hevige pijn in de kuit.
Voorlopig is dit dus eventjes de laatste loopsessie. Ik hoop nu zondag samen met de kindjes de Hamse bosloop mee te kunnen lopen (4km-8km-12km).

Abdijentocht: Averbode Tongerlo

Abdijentocht Averbode Tongerlo >< Antwerp Ten Miles

 

5 gelijkenissen:

• 10 mijl = 16km
• super organisatie met individuele tijdsmeting
• druk! (op bospaden is het moeilijk voorbijsteken) 
• in verhouding heb ik het ongeveer even goed gedaan in de categorie 'vrouwen'
• mijn man liep mee

5 verschillen:

• Raf en ik liepen niet samen, al finishten we redelijk kort na elkaar
• het was veel frisser, zeer aangenaam tot perfect loopweer
• er was meer bevoorrading, die vooral minder benut werd
• het parcours is grotendeels onverhard
• we liepen snel! (alles is relatief natuurlijk)

Hoewel ik maandag 28km had gelopen en woensdag met erg zware benen op de looppiste van Tessenderlo had gelopen, voelde ik donderdag meteen al dat ik goede benen had.

Bij de start wisten we nog steeds niet goed of we samen zouden blijven of niet. Raf wou geen bevoorradingsstop houden en ik wel en misschien kon ik wel sneller lopen dan ik op de Antwerp ten miles had gedaan. We besloten om samen te blijven tot aan de eerste bevoorrading. Maar al gauw bleek ons tempo zo hoog dat ik niet goed durfde om aan dat tempo te blijven lopen. Ik liet hem los en besloot aan te klampen aan 'de man met lange zwarte broek met rood T-shirt'.
Die man had best een hoog tempo, maar vooral een erg constant tempo. Ik zou wel zien hoe lang ik hem zou volgen.
Rond km 7, aan een bevoorradingspost, kwam ik Raf dan toch terug tegen. Hij had tot die tijd altijd voorop gelopen.
Mijn tempo lag op dat ogenblik nog steeds, voor mijn kunnen, verbazingwekkend hoog. Ik besloot om niet te wachten en dit hoge tempo zo lang mogelijk vast te houden.
Uiteindelijk heb ik het tempo vast gehouden tot aan de meet en ben ik nooit uit het zicht verdwenen voor Raf. Er zat altijd iets van een 30 tot 50m tussen ons in.

Resultaat:

Niet dat ik het bij voorbaat deed om een goede tijd te lopen, maar als het er dan gaandeweg echt in blijkt te zitten,...  Laat ons zeggen dat ik heb doorgelopen om onder die 1u30 te duiken.
Uiteindelijk dook ik ook onder 1u25.

1:24:42, een snelheid van 11,34 km/u, 5:18/km!!! 

951ste in het algemeen klassement op 2517 deelnames
100ste vrouw (van 883 vrouwen) ,
12de vrouw van 148 in mijn categorie (F35)


Ik kan dat bijna niet geloven eigenlijk, dat ik dat gewoon heb gedaan en daar eigenlijk weinig van geweten heb. Ondanks het veel hogere tempo dan in Antwerpen, lag mijn hartslag een pak lager.
... Of wat warmte dus met je doet. 

Ik heb enorm genoten van het lopen zelf, van even alles geven. Het was een mooi parcours, maar ik heb te snel gelopen om er echt van te genieten. Aankomen door die abdij van Tongerlo vond ik best bijzonder. Ik vond het wel druk. Er kruipt best wel wat energie in uitkijken waar je loopt en tegelijkertijd mensen voorbij steken op smalle bospaden.
Er was veel bevoorrading, top! Ik heb er niet altijd gebruik van gemaakt omdat ik soms bang was dat het mijn tempo zou breken. Je kreeg op het einde zowel water als sportdrank. Mijn zoontje heeft zich de sportdrank laten smaken en ik kon de gemiste bevoorradingsposten inhalen. Die gratis Tongerlo aan de aankomst heb ik aan mij voorbij laten gaan omdat er een enorme wachtrij stond omdat de medailles ondertussen ook daar moesten worden opgehaald.

Ik heb geleerd dat deze afstand, die 16km, mij echt super hard ligt.