Top 3 van 2018

Op de vooravond van blue monday ben ik nog net op de valreep om even terug te blikken op 2018.
Wat waren mijn mooiste loopmomenten van 2018?

3. Great Bruges Marathon

Vorig jaar had ik geen echte doelen, al hoopte ik 1000 km te lopen op een jaar tijd.
Ik had dus heel hard gelachen als je me zou zeggen dat ik een marathon zou lopen. Ik zou mezelf compleet zot verklaard hebben als ik dat loopmoment dan niet op nr. 1 zou zetten.
Maar het is zo. De great Bruges Marathon staat op 3 en niet op 1

Er zit voor mij immers een bitterzoet randje aan die marathon.
Is het omdat ik alles te serieus had opgevat? Te verbeten was? Te veel pijn had gehad door blessureleed? Omdat alles even daarrond draaide?
Ik had een zomer mijn vrienden gemist. Ik had kniepijn. Pijn die er nog steeds is trouwens. De voorbereiding was niet altijd even prettig verlopen en ik verloor even mijn plezier in lopen.

Langs de andere kant, ik deed het toch maar lekker, in mijn verdomde uppie, die magische afstand.
En ik zou zwaar liegen als ik zou zeggen dat ik daar niet trots op ben. Ik vond het heerlijk om zo te lopen, mezelf te overtreffen. Ik liep aan een constant tempo, veel sneller dan ik had durven dromen, ondanks het blessureleed. Er waren geen dipjes zoals je dat wel vaker ziet bij mensen die voor een eerste keer een marathon lopen. Aan het einde kunnen versnellen en de afgetrainde mannen die te diep waren gegaan, kunnen voorbij lopen, ... YES. Mijn gezin aan de zee zien, en op 33km en aan de meet. Het gevoel van dankbaarheid om daar te kunnen starten en daar te kunnen uitlopen, ...
Dat waren topmomenten van de marathon van Brugge.

2. Samen lopen met mijn man

Ik schreef ostentatief DAMME - BRUGGE - DAMME in mijn agenda want die Ten Miles in Antwerpen, daar gingen we niet aan mee doen. Veel te druk enzo. Niets voor mij.
Maar dan won ik via de betere radiozender een duoticket en dan schrijf je je toch in natuurlijk, samen met de man.
10mijl was op dat ogenblik de enige afstand die we samen konden lopen. Voor mij was 16km nog een afstand waarop ik nog redelijk kon doorlopen en mijn man moest, om die afstand uit te kunnen lopen, zichzelf toch nog wat inhouden en meer doseren. (dat is ondertussen anders)
We liepen de volle 10 mijl samen. Meestal liepen we gewoon naast elkaar. Op momenten dat ik moe was, moest ik hem gewoon maar volgen en hield hij het tempo constant. Op momenten dat we moesten drinken, verplichtte ik hem om even mee te stoppen en te drinken (het was die warme editie en mijn man vindt drinken op 16k wat overroepen).
Die ten miles samen lopen met mijn man, wij tweeën naast elkaar in die drukte, iets tussen ons.
We liepen er geen toptijd. Daar was het ook echt te warm voor. Maar die Ten Miles, samen met mijn man, dat zal mij altijd bijblijven.

Niet enkel omwille van dat ene moment, op die ene dag. Dat was gewoon het begin.
De loopmicrobe kunnen doorgeven aan hem en ook aan mijn kinderen, dat vervult mij evengoed met trots als het uitlopen van één marathon.

 

1. De liefde voor trailrunning

Toen ik aankwam bij de marathon, dat was allemaal super goed gegaan, veel betere tijd dan verwacht, ik liep over van trots, was dankbaar om daar te kunnen zijn, ...
maar ik dacht vooral: "ach ja, dat deden we dan weer". Nee, niet dat ik niet moe was of dat ik niet diep gegaan was ofzo, maar de immense blijdschap die ik ergens toch had verwacht, kwam er toch niet. En de behoefte om meteen mijn volgende marathon in te plannen, die was er niet, ook niet de dagen nadien.

Ik schreef me na de marathon in voor de Meerdaalwoudtrail. Het hele trailgebeuren leek er allemaal wat milder aan toe te gaan op één of andere manier, minder prestatiegericht, en net dat, daar had ik het moeilijk mee tijdens de marathonvoorbereiding (omdat ik het mezelf zo moeilijk maakte voor alle duidelijkheid). Ik wist niet zo goed wat ik precies kon verwachten, maar ik had daar wel echt zin in om zo eens zonder prestatiedruk te kunnen lopen.

En oh, dat was zo mijn ding. Lekker vettig, bergje op, bergje af, door de modder, in de regen, in de natuur, alles was perfect zoals het was. Er was geen tijdsdruk, want je kan dat toch niet vergelijken, met geen enkel ander loopje dat je eerder deed. Dus dat ging daar echt om genieten van het lopen.

Na de marathon was ik content
Tijdens de trail was ik gelukkig
en ik kon alleen maar denken: "dees doen we nog"


Wat volgend jaar brengt? daar ben ik nog steeds niet uit.
Maar dat er bij mijn keuzes rekening gaat gehouden worden met deze drie topmomenten, dat weet ik wel al zeker.

Meerdaalwoudtrail

De Meerdaalwoudtrail,

Ik schreef mij in vlak na de marathon.
Ik zocht iets om 'nog voor te blijven lopen' maar niet iets met tijdsdruk.
Een trail van 28k met 500 hoogtemeters, in winterse omstandigheden leek me wel een mooie eerste trailervaring. Daar hoopte ik alleszins op.

Ik wist niet meteen hoe zwaar het zou zijn, dus ik ging ervan uit dat het vergelijkbaar zou zijn met de marathon van Brugge. (Was I wrong)
Ik had niet gericht getraind, minder lange afstanden gelopen, … Ik was ook veel minder minutieus voorbereid, een beetje uit de losse pols, de avond tevoren nog gauw wat bij elkaar geraapt van materiaal, …
Maar net dat, dat minder strenge en strikte regime dat ik wel had gehanteerd in mijn voorbereiding voor de marathon, maakte dat ik deze trail nog meer genoot dan van mijn eerste marathon-ervaring.

En of ik genoot, van werkelijk elke kilometer,

 

• elke heuveltje, elke daling,
• de strijd met mezelf, of wat net geen strijd was,
• de geweldige bevoorrading: wine gums!, cola en cake, rijstpap, soep, TUC koekjes ... wat wil een mens nog meer?
• en de grapjes die daar gemaakt werden: je bent plus minus de 10de vrouw, allé hup, misschien haal je de top 10 nog --> plus minus 60 vrouwen is ook plus minus, en waarschijnlijk ging het grapje tot de laatste vrouw mee
• de regen, ja, zelfs daar genoot ik van, en ook van de modder, waar je eerst heel voorzichtig door gaat en daarna zonder enige twijfel door walst,
• de vriendelijkheid, de mildheid, die ik ook voor mezelf voelde 
• de mildheid die ik soms wat verlies als ik me verlies in tempo maken, intervaltrainingen, altijd maar sneller, PR's, ... alles wat niet de essentie is van lopen, voor mij alleszins, want het maakt mij niet blij, die eeuwige strijd, want je kan altijd beter en sneller en dan zal het nooit genoeg zijn. Het ging mij daar in Bierbeek zo oprecht om het lopen, om het nu, om gelukkig zijn dat ik kan doen wat ik daar deed

Vooral door dat laatste heb ik mijn hart verloren aan trails.
Ik kwam over de finish en ik was gelukkig. Ik denk daar aan terug en ik word opnieuw weer blij. Ik wist meteen: zo gaan er nog volgen.

Geef toe, dat zie je me gewoon denken!