Ik schreef mij in vlak na de marathon.
Ik zocht iets om 'nog voor te blijven lopen' maar niet iets met tijdsdruk.
Een trail van 28k met 500 hoogtemeters, in winterse omstandigheden leek me wel een mooie eerste trailervaring. Daar hoopte ik alleszins op.
Ik wist niet meteen hoe zwaar het zou zijn, dus ik ging ervan uit dat het vergelijkbaar zou zijn met de marathon van Brugge. (Was I wrong)
Ik had niet gericht getraind, minder lange afstanden gelopen, … Ik was ook veel minder minutieus voorbereid, een beetje uit de losse pols, de avond tevoren nog gauw wat bij elkaar geraapt van materiaal, …
Maar net dat, dat minder strenge en strikte regime dat ik wel had gehanteerd in mijn voorbereiding voor de marathon, maakte dat ik deze trail nog meer genoot dan van mijn eerste marathon-ervaring.
En of ik genoot, van werkelijk elke kilometer,
- elke heuveltje, elke daling,
- de strijd met mezelf, of wat net geen strijd was,
- de geweldige bevoorrading: wine gums!, cola en cake, rijstpap, soep, TUC koekjes ... wat wil een mens nog meer?
- en de grapjes die daar gemaakt werden: je bent plus minus de 10de vrouw, allé hup, misschien haal je de top 10 nog --> plus minus 60 vrouwen is ook plus minus, en waarschijnlijk ging het grapje tot de laatste vrouw mee
- de regen, ja, zelfs daar genoot ik van, en ook van de modder, waar je eerst heel voorzichtig door gaat en daarna zonder enige twijfel door walst,
- de vriendelijkheid, de mildheid, die ik ook voor mezelf voelde
- de mildheid die ik soms wat verlies als ik me verlies in tempo maken, intervaltrainingen, altijd maar sneller, PR's, ... alles wat niet de essentie is van lopen, voor mij alleszins, want het maakt mij niet blij, die eeuwige strijd, want je kan altijd beter en sneller en dan zal het nooit genoeg zijn. Het ging mij daar in Bierbeek zo oprecht om het lopen, om het nu, om gelukkig zijn dat ik kan doen wat ik daar deed
Vooral door dat laatste heb ik mijn hart verloren aan trails.
Ik kwam over de finish en ik was gelukkig. Ik denk daar aan terug en ik word opnieuw weer blij. Ik wist meteen: zo gaan er nog volgen.
Geef toe, dat zie je me gewoon denken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten