Een marathon lopen, hoe heb ik dat nu eigenlijk gedaan?
Wel, ik begon te lopen, en ik stopte pas als ik 42,195km later de eindmeet passeerde.
Ik wil het daarmee niets minimaliseren of te simpel voorstellen. Ik blijf dat iets geweldigs vinden, dat ik dat gewoon gedaan heb! Dat is uiteindelijk niet iedereen gegeven.
Ik had daar ook kei hard voor gewerkt. Ik wist ook heel goed dat ik dat ging kunnen, van begin tot eind, en dat gaf mij ook een zekere rust. Die marathon was eigenlijk voor het grootste deel al gelopen in de weken en maanden daarvoor.
Voor tips rond verantwoorde trainingsschema's verwijs ik je graag door naar professionals. Er zijn er veel op de markt, maar ik was bijvoorbeeld erg goed gesteld bij
Smart-Sport, zowel voor de lactaattest, het trainingsschema als voor de opvolging tijdens de voorbereiding.
Ik ben geen professional.
Maar hier zijn dus mijn marathon tips, van een marathon-dummie met 1 marathon op haar palmares. Mij hebben ze geholpen. Pik er uit wat voor jouw leuk lijkt. Laat vallen wat niet voor jouw van toepassing is.
Geniet van de sfeer die er hangt, kijk links, kijk rechts. Hang de toerist uit door selfies te trekken, foto's van de start, van de wachtrij aan de dixitoiletten, …
En weet, je buren in je startvak hebben er allemaal minstens een beetje voor getraind. Ze hebben allemaal minstens 1 baaldag gehad tijdens die trainingen. De meesten hebben het afgelopen jaar ook wel ergens pijn aan gehad door of tijdens het lopen.
Mijn knieën waren goed ingetaped met kinesiotape. Ik heb wel wat blessure(kes) gehad in mijn voorbereiding. Gelukkig was daar niets heel ernstig bij.
Maar ik wasvooral heel blij om daar aan de start te staan. Mijn eerste marathon en misschien wel mijn laatste (daar ben ik nog niet uit), dus ik moest gewoon alles uit deze ene ervaring halen. Ik was dus vooral heel dankbaar dat ik er stond en mij volledig bewust van de luxe om daar gewoon te mogen en kunnen staan.
De man met de hamer: Loop op hartslag en luister naar je gevoel
De man met de hamer...
Ik zag hem wel, … druk bezig met een paar medelopers aan de kant van de weg. Maar bij mij sloeg hij niet echt toe. Ik was me er nochtans altijd bewust van dat hij plots van achter een hoekje kon tevoorschijn komen. Dat heeft mij van in het begin zeer gedoseerd doen lopen en op het einde te voorzichtig of te laat doen versnellen
Ik had de raad gekregen om medio zone 2 te starten. Mijn hartslag zou automatisch stijgen naar eind zone 2, zone 3 om dan het laatste uur in zone 4 rond het omslagpunt te lopen. Ik mocht natuurlijk versnellen op het einde als er nog wat energie over was.
Nu had ik wat blessureleed achter de rug. Dat was niet eens achter de rug eigenlijk. Het zou bovendien mijn eerste marathon zijn. Mijn doel was dus in de eerste plaats uitlopen en ontdekken wat dat nu eigenlijk was, een marathon lopen. Een goede tijd neerzetten stond dus begrijpelijk nog niet bovenaan op mijn prioriteitenlijst.
Zonder mezelf te onderschatten, speelde ik dus toch wat op veilig.
Ik wist dat in medio zone 2 starten, te hoog gegrepen was voor mij. Of dat dan mentaal of fysiek te hoog gegrepen was, wil ik nog in het midden laten. Ik besloot om het iets rustiger aan te pakken en te starten ergens bovenaan in zone 1 en dan geleidelijk aan een stijging van mijn hartslag 'toe te laten'.
 |
gestart in het startvak voor een tijd van 4u30.
Dat bleek al gauw niet het juiste startvak voor mij te zijn. |
Omdat ik bijna zuiver op hartslag liep, heb ik bijna niets moeten inboeten in tempo doorheen de volledige marathon. Ik liep van in het begin ongeveer 6 min/km (en was dus beter in dat andere startvak gaan staan dan dat van hierboven). Ik vertraagde even rond 27 km. Had ik daar mooi naar zone 3 gegaan, had ik mijn negatieve split gehad. Maar uiteindelijk kon aan het einde nog goed versnellen waardoor ik op een gemiddelde snelheid van 6,04 min/km kwam.
 |
| versnellen rond 37km, dat levert niet alleen een machtige foto op. De eerlijkheid gebiedt mij ook te moeten bekennen dat ik dat heel leuk vond om in die laatste kilometers nog een hele hoop mensen voorbij te steken. |
Hoewel ik enkel op hartslag (en gevoel) heb gelopen, kreeg ik elke 5km een overzicht van de voorbije 5km. Zo wist ik toch ongeveer hoe ik het er van af bracht. Sommigen vinden dat te vaak, anderen vinden dat te weinig. Ik vond rondetijden van 5km precies goed. Dat telt gemakkelijk, is niet te vaak (wat demotiverend of opjagend kan werken) en toch vaak genoeg om een extra maatstaf te hebben naast die hartslag.
Daarnaast is een marathon maar zo lang als de som van de afstanden naar de volgende bevoorrading, dat moment waar je de stad uit loopt,
het moment dat je de zee bereikt,
de volgende hartslagzone die je toelaat,
het gele gelleke, het rode gelleke,
dat stukje banaan,
de plek waar je supporters zullen staan,
de plek waar je de stad weer binnen komt,
waar je versnelt,
waar je muziek op zet, …
De gedachten in de trend van "nog 30km, pffff,..." of "nog maar halfweg" kon ik zo telkens heel gemakkelijk counteren.
 |
| de zee zien is niet "(nog maar) halfweg", het is de zee zien, niet meer niet minder |
Mijn ontbijt vlak voor de marathon bestond uit (zelfgemaakte) granola met fruit, een banaan en een boterham met choco. Ik dronk koffie, water en isotone sportdrank (
van Smart-Sport).
Tijdens de marathon zelf had ik 1 liter water bij, 2 x 150ml Smart Mix, 4 gellekes en 2 koekjes. Ik gebruikte daarvoor een
trailrugzakje van Decathlon. Ik at onderweg ook een stuk banaan en wat rozijnen.
Er is natuurlijk ook de bevoorrading van de organisatie zelf. En op het einde van de marathon had ik dat lopend drinken uit een bekertje zonder smossen en verslikken helemaal onder de knie. Maar als je moe bent, is stoppen of vertragen aan een bevoorrading soms lastiger dan gewoon door lopen. Het water dat ik bij had, was dus vooral om die momenten op te vangen en niet afhankelijk te zijn van bevoorrading.
Ik luister tijdens het lopen vaker niet naar muziek dan wel. Dat hangt gewoon van mijn gemoed en de gelegenheid af. Voor een wedstrijd met een kortere afstand zal je me niet gauw met muziek zien lopen. Een lange trage training van 2u leent zich daar dan wel voor. Bij dergelijke trainingen zet ik gewoon radio op.
Voor deze marathon stelde ik een Great Bruges Marathon lijst op, op Spotify.
Maar ik ken eigenlijk zelf niet zo veel van muziek. Ik kreeg de tip om de lijst te laten samenstellen door familie en vrienden. Zij gaven liedjes door. Ik zette ze op de lijst.
Die lijst gaat van Dolly Parton tot Rammstein en alles daar tussen. Ik vind niet alles mooi van die lijst, maar tijdens het lopen denk je dan vooral aan de mensen die dat liedje op die lijst lieten zetten. Dat gaf me niet alleen een goede cadans, maar ook een morele boost.
Ik luisterde naar die lijst 's morgens, net voor de marathon, om 'in the zone' te komen en helemaal op het einde, tijdens de laatste 7 km om die versnelling te kunnen maken.
Ik kon daardoor niet de hele lijst horen, maar het is hoe dan ook een fijn extra aandenken.
Bij sommige sporthorloges kan je via de bijhorende app de trackingfunctie opzetten. Zo kunnen je supporters je perfect volgen doorheen de race.
Mijn horloge heeft die functie niet.
Ik koos daarom voor de betalende optie 'beaken' op Strava. Daarmee kan je naar een aantal personen een link sturen waarmee ze mijn locatie kunnen volgen.
Op die manier kon mijn man toch volgen waar ik zat en kon hij inschatten waar hij zich kon opstellen om te supporteren. Zo wist hij dat hij voor Lissewege hopeloos te laat was en kon hij me verrassen op km 33.
Op grote evenementen is er meestal wel mogelijkheid om je meteen te laten masseren door kinesisten (al dan niet in spé). Dat was in Brugge ook het geval. Ik had het echter te laat gezien. Bovendien had ik hoe dan ook een afspraak met mijn kiné gemaakt om de dag nadien alles helemaal los te laten masseren. Dat was gewoon een gepermitteerde luxe.
