Top 3 van 2018

Op de vooravond van blue monday ben ik nog net op de valreep om even terug te blikken op 2018.
Wat waren mijn mooiste loopmomenten van 2018?

3. Great Bruges Marathon

Vorig jaar had ik geen echte doelen, al hoopte ik 1000 km te lopen op een jaar tijd.
Ik had dus heel hard gelachen als je me zou zeggen dat ik een marathon zou lopen. Ik zou mezelf compleet zot verklaard hebben als ik dat loopmoment dan niet op nr. 1 zou zetten.
Maar het is zo. De great Bruges Marathon staat op 3 en niet op 1

Er zit voor mij immers een bitterzoet randje aan die marathon.
Is het omdat ik alles te serieus had opgevat? Te verbeten was? Te veel pijn had gehad door blessureleed? Omdat alles even daarrond draaide?
Ik had een zomer mijn vrienden gemist. Ik had kniepijn. Pijn die er nog steeds is trouwens. De voorbereiding was niet altijd even prettig verlopen en ik verloor even mijn plezier in lopen.

Langs de andere kant, ik deed het toch maar lekker, in mijn verdomde uppie, die magische afstand.
En ik zou zwaar liegen als ik zou zeggen dat ik daar niet trots op ben. Ik vond het heerlijk om zo te lopen, mezelf te overtreffen. Ik liep aan een constant tempo, veel sneller dan ik had durven dromen, ondanks het blessureleed. Er waren geen dipjes zoals je dat wel vaker ziet bij mensen die voor een eerste keer een marathon lopen. Aan het einde kunnen versnellen en de afgetrainde mannen die te diep waren gegaan, kunnen voorbij lopen, ... YES. Mijn gezin aan de zee zien, en op 33km en aan de meet. Het gevoel van dankbaarheid om daar te kunnen starten en daar te kunnen uitlopen, ...
Dat waren topmomenten van de marathon van Brugge.

2. Samen lopen met mijn man

Ik schreef ostentatief DAMME - BRUGGE - DAMME in mijn agenda want die Ten Miles in Antwerpen, daar gingen we niet aan mee doen. Veel te druk enzo. Niets voor mij.
Maar dan won ik via de betere radiozender een duoticket en dan schrijf je je toch in natuurlijk, samen met de man.
10mijl was op dat ogenblik de enige afstand die we samen konden lopen. Voor mij was 16km nog een afstand waarop ik nog redelijk kon doorlopen en mijn man moest, om die afstand uit te kunnen lopen, zichzelf toch nog wat inhouden en meer doseren. (dat is ondertussen anders)
We liepen de volle 10 mijl samen. Meestal liepen we gewoon naast elkaar. Op momenten dat ik moe was, moest ik hem gewoon maar volgen en hield hij het tempo constant. Op momenten dat we moesten drinken, verplichtte ik hem om even mee te stoppen en te drinken (het was die warme editie en mijn man vindt drinken op 16k wat overroepen).
Die ten miles samen lopen met mijn man, wij tweeën naast elkaar in die drukte, iets tussen ons.
We liepen er geen toptijd. Daar was het ook echt te warm voor. Maar die Ten Miles, samen met mijn man, dat zal mij altijd bijblijven.

Niet enkel omwille van dat ene moment, op die ene dag. Dat was gewoon het begin.
De loopmicrobe kunnen doorgeven aan hem en ook aan mijn kinderen, dat vervult mij evengoed met trots als het uitlopen van één marathon.

 

1. De liefde voor trailrunning

Toen ik aankwam bij de marathon, dat was allemaal super goed gegaan, veel betere tijd dan verwacht, ik liep over van trots, was dankbaar om daar te kunnen zijn, ...
maar ik dacht vooral: "ach ja, dat deden we dan weer". Nee, niet dat ik niet moe was of dat ik niet diep gegaan was ofzo, maar de immense blijdschap die ik ergens toch had verwacht, kwam er toch niet. En de behoefte om meteen mijn volgende marathon in te plannen, die was er niet, ook niet de dagen nadien.

Ik schreef me na de marathon in voor de Meerdaalwoudtrail. Het hele trailgebeuren leek er allemaal wat milder aan toe te gaan op één of andere manier, minder prestatiegericht, en net dat, daar had ik het moeilijk mee tijdens de marathonvoorbereiding (omdat ik het mezelf zo moeilijk maakte voor alle duidelijkheid). Ik wist niet zo goed wat ik precies kon verwachten, maar ik had daar wel echt zin in om zo eens zonder prestatiedruk te kunnen lopen.

En oh, dat was zo mijn ding. Lekker vettig, bergje op, bergje af, door de modder, in de regen, in de natuur, alles was perfect zoals het was. Er was geen tijdsdruk, want je kan dat toch niet vergelijken, met geen enkel ander loopje dat je eerder deed. Dus dat ging daar echt om genieten van het lopen.

Na de marathon was ik content
Tijdens de trail was ik gelukkig
en ik kon alleen maar denken: "dees doen we nog"


Wat volgend jaar brengt? daar ben ik nog steeds niet uit.
Maar dat er bij mijn keuzes rekening gaat gehouden worden met deze drie topmomenten, dat weet ik wel al zeker.

Meerdaalwoudtrail

De Meerdaalwoudtrail,

Ik schreef mij in vlak na de marathon.
Ik zocht iets om 'nog voor te blijven lopen' maar niet iets met tijdsdruk.
Een trail van 28k met 500 hoogtemeters, in winterse omstandigheden leek me wel een mooie eerste trailervaring. Daar hoopte ik alleszins op.

Ik wist niet meteen hoe zwaar het zou zijn, dus ik ging ervan uit dat het vergelijkbaar zou zijn met de marathon van Brugge. (Was I wrong)
Ik had niet gericht getraind, minder lange afstanden gelopen, … Ik was ook veel minder minutieus voorbereid, een beetje uit de losse pols, de avond tevoren nog gauw wat bij elkaar geraapt van materiaal, …
Maar net dat, dat minder strenge en strikte regime dat ik wel had gehanteerd in mijn voorbereiding voor de marathon, maakte dat ik deze trail nog meer genoot dan van mijn eerste marathon-ervaring.

En of ik genoot, van werkelijk elke kilometer,

 

• elke heuveltje, elke daling,
• de strijd met mezelf, of wat net geen strijd was,
• de geweldige bevoorrading: wine gums!, cola en cake, rijstpap, soep, TUC koekjes ... wat wil een mens nog meer?
• en de grapjes die daar gemaakt werden: je bent plus minus de 10de vrouw, allé hup, misschien haal je de top 10 nog --> plus minus 60 vrouwen is ook plus minus, en waarschijnlijk ging het grapje tot de laatste vrouw mee
• de regen, ja, zelfs daar genoot ik van, en ook van de modder, waar je eerst heel voorzichtig door gaat en daarna zonder enige twijfel door walst,
• de vriendelijkheid, de mildheid, die ik ook voor mezelf voelde 
• de mildheid die ik soms wat verlies als ik me verlies in tempo maken, intervaltrainingen, altijd maar sneller, PR's, ... alles wat niet de essentie is van lopen, voor mij alleszins, want het maakt mij niet blij, die eeuwige strijd, want je kan altijd beter en sneller en dan zal het nooit genoeg zijn. Het ging mij daar in Bierbeek zo oprecht om het lopen, om het nu, om gelukkig zijn dat ik kan doen wat ik daar deed

Vooral door dat laatste heb ik mijn hart verloren aan trails.
Ik kwam over de finish en ik was gelukkig. Ik denk daar aan terug en ik word opnieuw weer blij. Ik wist meteen: zo gaan er nog volgen.

Geef toe, dat zie je me gewoon denken!

 

1000 mijl

Wist je dat...
Lopen heel goed is om je hoofdreken-skills wat op te krikken

Niet dat dat mijn enige gedachten zijn tijdens lange loopjes, maar soms reken ik bij wijze van bezigheidstherapie de tijd uit die ik nodig heb om een marathon te lopen bij verschillende tempo's. Als ik dan 5 seconden sneller loop per kilometer, hoeveel sneller is dat dan op het eindtotaal? (bedroevend weinig moest je het echt willen weten).
Voor een buitenstaander of niet-loper lijkt dit misschien een klein beetje pietluttig, een reeks onnozele overpeinzingen, alsof de focus enkel ligt op snelheid en afstanden en heel prestatiegericht, maar je bent soms gewoon lang onderweg met alleen jezelf. Dat is ergens heerlijk, een luxe ook, running is my therapy, maar soms is het fijn om de tijd ondertussen ook te doden met dit soort onnozele berekeningen die nergens toe leiden, buiten dat de tijd voorbij gaat.

Ik herinner me dat ik begin dit jaar aan het berekenen was hoeveel kilometer ik per week en per maand moest lopen om aan 1000 km in 1 jaar te komen. 1000 km leek mij toen echt immens veel.


... 
1000 km in 12 maanden, 52 weken, ... dat is dan 85km per maand en 20km per week, gesteld dat ik effectief elke week zou lopen.
Ik bedacht dat dat misschien wel haalbaar zou zijn voor 2018.



...
1000 mijl, 1600 km (1609km om precies te zijn) in 12 maanden, 52 weken, ... dat is dan 134 kilometer per maand en 31 km per week.
Ik bedacht mij dat dat waarschijnlijk wel wat te hoog gegrepen zou zijn, want dat veronderstelt toch al dat je elke week 31 kilometer zou lopen en dat je dus ook vaak eens wat meer moet lopen om ook rustweken te kunnen houden. Het leek me enkel voor loopfreaks weggelegd.


...

Ik stelde na dat loopje mijn maanddoel op 85km. Pas later kwam ik op het idee om dit jaar voor echt een marathon te gaan lopen.


De kaap van 1000 km haalde ik op 7 augustus.
Ik had het veel eerder kunnen halen, maar ik sukkelde in mei-juni-juli met een blessure aan de kuit waardoor ik soms 2 weken rust moest inlassen en nooit echt kon doortrainen.

De kaap van 1609km haalde ik op 20 november.
Ook die kaap had ik veel eerder kunnen halen, ware het niet dat ik eind augustus tot de vaststelling kwam dat ik verkeerde schoenen had en mede daardoor een knieblessure opliep. Hierdoor liet ik een aantal (vooral) lange looptrainingen achterwege in de voorbereiding voor mijn marathon. Dat scheelt snel 100km.


Wat ik in januari nog ongelooflijk hard had weggelachen werd daarmee werkelijkheid. Ik ben officieel een loopfreak.

Doelen voor volgend jaar durf ik nog niet hardop zeggen. Ik wil eerst van die hardnekkige kniepijn af voor ik verder kan nadenken over doelen.

Fartlek training

Fartlek, wat is dat nu eigenlijk?
Ik vond het indertijd zo'n grappig woord dat ik Wiki en Google toch eens geraadpleegd heb. Het deed me immers aan iets euhm, anders denken dan aan looptraining.

Fartlek of Vaartspel
is niet meer dan lopen aan wisselende snelheden.
Het verschilt van een intervaltraining omdat de snelheid en de afstand van een interval bepaald worden door de omstandigheden op dat moment door het terrein en de omgeving waar je loopt.
Tijdens de training wisselen sprinten, tempolopen, joggen, heuvel op, heuvel af enz. elkaar af. Er wordt dus gebruikgemaakt van de omstandigheden.

Momenteel volg ik geen schema en train ik niet voor een bepaald doel. Om niet in oude gewoontes te hervallen, waarbij ik elke keer dezelfde afstand aan dezelfde snelheid liep, probeer ik elke week minstens 1 keer een interval- of bloktraining in te lassen.

Omdat het 's avonds al donker is en ik mijn vrije dagen willen houden voor lange LSD-trainingen, is het niet altijd gemakkelijk om die intervaltrainingen in te lassen. Als het donker is, is het immers niet zo eenvoudig om in een bos was heuveltraining te gaan doen. En ik vind het niet veilig om langs een kanaal wat sprintjes te gaan trekken als het donker is.

Daarom loop ik in de winterperiode regelmatig al eens tijdens mijn middagpauze. Ik ben hier vrij snel aan het kanaal. En bovendien leent een stad zich geweldig om de fartlek methode toe te passen.  Zo kom ik toch aan mijn wekelijkse intervaltrainingen.

Dan gaat dat zo:

- even inlopen aan een gematigd tempo
- van de brug tot aan de lichten versnellen naar zone 3-4
- even op adem komen over de parking
- vernsellen langs de haven
- rustig joggen op de stoep richting fietstunnel
- een rondje op de piste snel, een rondje op de piste traag
- rusten aan de lichten, 
- elke 200m op de Finse piste versnellen, 
....

Het is eens een andere manier op mijn stadsrondje te lopen en aangezien ik op Strava zit, kon ik het niet laten om er een paar segmentsprintjes in te voegen.
Nu moet ik wel terug, want het segment van de piste in de Vilderstraat begint aan de andere kant van de piste. Mijn segmenttijd bestaat dus uit een stukje snel en een stukje traag. Daar zit dus nog heel wat marge op.
Haha, als we zo maar bezig blijven zeker. 

7 marathontips van een marathondummie

Een marathon lopen, hoe heb ik dat nu eigenlijk gedaan?
Wel, ik begon te lopen, en ik stopte pas als ik 42,195km later de eindmeet passeerde.

Ik wil het daarmee niets minimaliseren of te simpel voorstellen. Ik blijf dat iets geweldigs vinden, dat ik dat gewoon gedaan heb! Dat is uiteindelijk niet iedereen gegeven.
Ik had daar ook kei hard voor gewerkt. Ik wist ook heel goed dat ik dat ging kunnen, van begin tot eind, en dat gaf mij ook een zekere rust. Die marathon was eigenlijk voor het grootste deel al gelopen in de weken en maanden daarvoor.

Voor tips rond verantwoorde trainingsschema's verwijs ik je graag door naar professionals. Er zijn er veel op de markt, maar ik was bijvoorbeeld erg goed gesteld bij Smart-Sport, zowel voor de lactaattest, het trainingsschema als voor de opvolging tijdens de voorbereiding.

Ik ben geen professional.
Maar hier zijn dus mijn marathon tips, van een marathon-dummie met 1 marathon op haar palmares. Mij hebben ze geholpen. Pik er uit wat voor jouw leuk lijkt. Laat vallen wat niet voor jouw van toepassing is.

• Dankbaarheid

Geniet van de sfeer die er hangt, kijk links, kijk rechts. Hang de toerist uit door selfies te trekken, foto's van de start, van de wachtrij aan de dixitoiletten, …
En weet, je buren in je startvak hebben er allemaal minstens een beetje voor getraind. Ze hebben allemaal minstens 1 baaldag gehad tijdens die trainingen. De meesten hebben het afgelopen jaar ook wel ergens pijn aan gehad door of tijdens het lopen.
Mijn knieën waren goed ingetaped met kinesiotape. Ik heb wel wat blessure(kes) gehad in mijn voorbereiding. Gelukkig was daar niets heel ernstig bij.
Maar ik wasvooral heel blij om daar aan de start te staan. Mijn eerste marathon en misschien wel mijn laatste (daar ben ik nog niet uit), dus ik moest gewoon alles uit deze ene ervaring halen. Ik was dus vooral heel dankbaar dat ik er stond en mij volledig bewust van de luxe om daar gewoon te mogen en kunnen staan.

 

• De man met de hamer: Loop op hartslag en luister naar je gevoel

De man met de hamer...
Ik zag hem wel, … druk bezig met een paar medelopers aan de kant van de weg. Maar bij mij sloeg hij niet echt toe. Ik was me er nochtans altijd bewust van dat hij plots van achter een hoekje kon tevoorschijn komen. Dat heeft mij van in het begin zeer gedoseerd doen lopen en op het einde te voorzichtig of te laat doen versnellen

Ik had de raad gekregen om medio zone 2 te starten. Mijn hartslag zou automatisch stijgen naar eind zone 2, zone 3 om dan het laatste uur in zone 4 rond het omslagpunt te lopen. Ik mocht natuurlijk versnellen op het einde als er nog wat energie over was.

Nu had ik wat blessureleed achter de rug. Dat was niet eens achter de rug eigenlijk. Het zou bovendien mijn eerste marathon zijn. Mijn doel was dus in de eerste plaats uitlopen en ontdekken wat dat nu eigenlijk was, een marathon lopen. Een goede tijd neerzetten stond dus begrijpelijk nog niet bovenaan op mijn prioriteitenlijst.

Zonder mezelf te onderschatten, speelde ik dus toch wat op veilig.
Ik wist dat in medio zone 2 starten, te hoog gegrepen was voor mij. Of dat dan mentaal of fysiek te hoog gegrepen was, wil ik nog in het midden laten. Ik besloot om het iets rustiger aan te pakken en te starten ergens bovenaan in zone 1 en dan geleidelijk aan een stijging van mijn hartslag 'toe te laten'.



gestart in het startvak voor een tijd van 4u30.
Dat bleek al gauw niet het juiste startvak voor mij te zijn.

Omdat ik bijna zuiver op hartslag liep, heb ik bijna niets moeten inboeten in tempo doorheen de volledige marathon. Ik liep van in het begin ongeveer 6 min/km (en was dus beter in dat andere startvak gaan staan dan dat van hierboven). Ik vertraagde even rond 27 km. Had ik daar mooi naar zone 3 gegaan, had ik mijn negatieve split gehad. Maar uiteindelijk kon aan het einde nog goed versnellen waardoor ik op een gemiddelde snelheid van 6,04 min/km kwam.

versnellen rond 37km, dat levert niet alleen een machtige foto op. De eerlijkheid gebiedt mij ook te moeten bekennen dat ik dat heel leuk vond om in die laatste kilometers nog een hele hoop mensen voorbij te steken.

• Deel de afstand in

Hoewel ik enkel op hartslag (en gevoel) heb gelopen, kreeg ik elke 5km een overzicht van de voorbije 5km. Zo wist ik toch ongeveer hoe ik het er van af bracht. Sommigen vinden dat te vaak, anderen vinden dat te weinig. Ik vond rondetijden van 5km precies goed. Dat telt gemakkelijk, is niet te vaak (wat demotiverend of opjagend kan werken) en toch vaak genoeg om een extra maatstaf te hebben naast die hartslag.

Daarnaast is een marathon maar zo lang als de som van de afstanden naar de volgende bevoorrading, dat moment waar je de stad uit loopt,
het moment dat je de zee bereikt,
de volgende hartslagzone die je toelaat,
het gele gelleke, het rode gelleke,
dat stukje banaan,
de plek waar je supporters zullen staan,
de plek waar je de stad weer binnen komt,
waar je versnelt,
waar je muziek op zet, …
De gedachten in de trend van "nog 30km, pffff,..." of "nog maar halfweg" kon ik zo telkens heel gemakkelijk counteren.



de zee zien is niet "(nog maar) halfweg", het is de zee zien, niet meer niet minder

• Over eten

Mijn ontbijt vlak voor de marathon bestond uit (zelfgemaakte) granola met fruit, een banaan en een boterham met choco. Ik dronk koffie, water en isotone sportdrank (van Smart-Sport).

Tijdens de marathon zelf had ik 1 liter water bij, 2 x 150ml Smart Mix, 4 gellekes en 2 koekjes. Ik gebruikte daarvoor een trailrugzakje van Decathlon. Ik at onderweg ook een stuk banaan en wat rozijnen.

Er is natuurlijk ook de bevoorrading van de organisatie zelf. En op het einde van de marathon had ik dat lopend drinken uit een bekertje zonder smossen en verslikken helemaal onder de knie. Maar als je moe bent, is stoppen of vertragen aan een bevoorrading soms lastiger dan gewoon door lopen. Het water dat ik bij had, was dus vooral om die momenten op te vangen en niet afhankelijk te zijn van bevoorrading.

• de great bruges marathon spotify lijst

Ik luister tijdens het lopen vaker niet naar muziek dan wel. Dat hangt gewoon van mijn gemoed en de gelegenheid af. Voor een wedstrijd met een kortere afstand zal je me niet gauw met muziek zien lopen. Een lange trage training van 2u leent zich daar dan wel voor. Bij dergelijke trainingen zet ik gewoon radio op.

Voor deze marathon stelde ik een Great Bruges Marathon lijst op, op Spotify.
Maar ik ken eigenlijk zelf niet zo veel van muziek. Ik kreeg de tip om de lijst te laten samenstellen door familie en vrienden. Zij gaven liedjes door. Ik zette ze op de lijst.
Die lijst gaat van Dolly Parton tot Rammstein en alles daar tussen. Ik vind niet alles mooi van die lijst, maar tijdens het lopen denk je dan vooral aan de mensen die dat liedje op die lijst lieten zetten. Dat gaf me niet alleen een goede cadans, maar ook een morele boost.

Ik luisterde naar die lijst 's morgens, net voor de marathon, om 'in the zone' te komen en helemaal op het einde, tijdens de laatste 7 km om die versnelling te kunnen maken.

Ik kon daardoor niet de hele lijst horen, maar het is hoe dan ook een fijn extra aandenken. 

• de beaken functie

Bij sommige sporthorloges kan je via de bijhorende app de trackingfunctie opzetten. Zo kunnen je supporters je perfect volgen doorheen de race.
Mijn horloge heeft die functie niet.
Ik koos daarom voor de betalende optie 'beaken' op Strava. Daarmee kan je naar een aantal personen een link sturen waarmee ze mijn locatie kunnen volgen.
Op die manier kon mijn man toch volgen waar ik zat en kon hij inschatten waar hij zich kon opstellen om te supporteren. Zo wist hij dat hij voor Lissewege hopeloos te laat was en kon hij me verrassen op km 33.

• een kinébeurtje achteraf

Op grote evenementen is er meestal wel mogelijkheid om je meteen te laten masseren door kinesisten (al dan niet in spé). Dat was in Brugge ook het geval. Ik had het echter te laat gezien. Bovendien had ik hoe dan ook een afspraak met mijn kiné gemaakt om de dag nadien alles helemaal los te laten masseren. Dat was gewoon een gepermitteerde luxe.

Blessureleed deel 2

Over deel 1 schreef ik eigenlijk niet. kort samengevat ging dat over hielspoor en een zenuwknoopje tussen de tenen, beide sterk tot uiting gekomen naar de Olmense Paasjogging. Het was er al, maar door toch door te lopen, was het daarna niet meer te negeren.
Ik kreeg een spuit in de hiel en tussen de tenen en sindsdien ben ik een trouwe stretcher. Ik let op mijn voetplaatsing, maar ik zal altijd een hielloper blijven. Aangepaste zolen heb ik al.

Deel 2 dus, ...
Pijn in de kuit, sinds zondag, een uur na mijn loopsessie.
Als ik naar mijn trainingslog kijk, ligt die beduidend hoger dan de gebruikelijke 40km/week.
Maar ik had echt het gevoel dat ik die kilometers redelijk goed had verteerd. Ik was eigenlijk zeer blij dat ik die 28km pijnvrij had gelopen, de dag erna daar niets aan over hield en zo snel die Abdijentocht had afgewerkt, ook al zonder pijn. 

Maar die heuveltraining van zondag was misschien toch net wat te veel van het goede.
Aanvankelijk  nam ik mij voor om rustig 7 à 8km te lopen door het bos. Maar voornemens en ik, dat matcht niet zo geweldig. De rustige 8km werden een stevige heuveltraining van 10km.

tijdens en na de loopsessie merkte ik niet meteen iets, maar een uurtje later had ik een stekende pijn aan de rechter kuit. Komt het door de heuveltraining? Komt het door het opletten op mijn voetplaatsing, waardoor ik misschien wat krampachtiger ben gaan lopen?

Maandag voelde mijn kuit wat stijfjes aan. Dus, hoewel maandag altijd loopdag is, besloot ik voor 1 keer te skippen en dinsdag heel losjes en een korte afstand te lopen om mijn spieren los te krijgen.

Maar dus, nu kunt ge lachen, ik ben verloren gelopen, in Hasselt nog wel. Op een gegeven moment stond ik in het midden van een wei ergens tussen de grote en de kleine ring. ik denk eerlijk gezegd dat weinig Hasselaren daar ooit passeren.
 
Nu soit, 5km werden er 12,5km en wat een gewone middagpauze moest zijn, werd een buitensporig lange middagpauze. Wat een losgelopen kuitspier moest worden, werd een overbelaste kuitspier met 10 dagen rust aan mijn been, pun intended

De eerste 'stopjes' in de loopsessie waren verkeerslichten. De laatste stopjes waren te wijten aan hevige pijn in de kuit.
Voorlopig is dit dus eventjes de laatste loopsessie. Ik hoop nu zondag samen met de kindjes de Hamse bosloop mee te kunnen lopen (4km-8km-12km).

Abdijentocht: Averbode Tongerlo

Abdijentocht Averbode Tongerlo >< Antwerp Ten Miles

 

5 gelijkenissen:

• 10 mijl = 16km
• super organisatie met individuele tijdsmeting
• druk! (op bospaden is het moeilijk voorbijsteken) 
• in verhouding heb ik het ongeveer even goed gedaan in de categorie 'vrouwen'
• mijn man liep mee

5 verschillen:

• Raf en ik liepen niet samen, al finishten we redelijk kort na elkaar
• het was veel frisser, zeer aangenaam tot perfect loopweer
• er was meer bevoorrading, die vooral minder benut werd
• het parcours is grotendeels onverhard
• we liepen snel! (alles is relatief natuurlijk)

Hoewel ik maandag 28km had gelopen en woensdag met erg zware benen op de looppiste van Tessenderlo had gelopen, voelde ik donderdag meteen al dat ik goede benen had.

Bij de start wisten we nog steeds niet goed of we samen zouden blijven of niet. Raf wou geen bevoorradingsstop houden en ik wel en misschien kon ik wel sneller lopen dan ik op de Antwerp ten miles had gedaan. We besloten om samen te blijven tot aan de eerste bevoorrading. Maar al gauw bleek ons tempo zo hoog dat ik niet goed durfde om aan dat tempo te blijven lopen. Ik liet hem los en besloot aan te klampen aan 'de man met lange zwarte broek met rood T-shirt'.
Die man had best een hoog tempo, maar vooral een erg constant tempo. Ik zou wel zien hoe lang ik hem zou volgen.
Rond km 7, aan een bevoorradingspost, kwam ik Raf dan toch terug tegen. Hij had tot die tijd altijd voorop gelopen.
Mijn tempo lag op dat ogenblik nog steeds, voor mijn kunnen, verbazingwekkend hoog. Ik besloot om niet te wachten en dit hoge tempo zo lang mogelijk vast te houden.
Uiteindelijk heb ik het tempo vast gehouden tot aan de meet en ben ik nooit uit het zicht verdwenen voor Raf. Er zat altijd iets van een 30 tot 50m tussen ons in.

Resultaat:

Niet dat ik het bij voorbaat deed om een goede tijd te lopen, maar als het er dan gaandeweg echt in blijkt te zitten,...  Laat ons zeggen dat ik heb doorgelopen om onder die 1u30 te duiken.
Uiteindelijk dook ik ook onder 1u25.

1:24:42, een snelheid van 11,34 km/u, 5:18/km!!! 

951ste in het algemeen klassement op 2517 deelnames
100ste vrouw (van 883 vrouwen) ,
12de vrouw van 148 in mijn categorie (F35)


Ik kan dat bijna niet geloven eigenlijk, dat ik dat gewoon heb gedaan en daar eigenlijk weinig van geweten heb. Ondanks het veel hogere tempo dan in Antwerpen, lag mijn hartslag een pak lager.
... Of wat warmte dus met je doet. 

Ik heb enorm genoten van het lopen zelf, van even alles geven. Het was een mooi parcours, maar ik heb te snel gelopen om er echt van te genieten. Aankomen door die abdij van Tongerlo vond ik best bijzonder. Ik vond het wel druk. Er kruipt best wel wat energie in uitkijken waar je loopt en tegelijkertijd mensen voorbij steken op smalle bospaden.
Er was veel bevoorrading, top! Ik heb er niet altijd gebruik van gemaakt omdat ik soms bang was dat het mijn tempo zou breken. Je kreeg op het einde zowel water als sportdrank. Mijn zoontje heeft zich de sportdrank laten smaken en ik kon de gemiste bevoorradingsposten inhalen. Die gratis Tongerlo aan de aankomst heb ik aan mij voorbij laten gaan omdat er een enorme wachtrij stond omdat de medailles ondertussen ook daar moesten worden opgehaald.

Ik heb geleerd dat deze afstand, die 16km, mij echt super hard ligt.