1000 mijl

Wist je dat...
Lopen heel goed is om je hoofdreken-skills wat op te krikken

Niet dat dat mijn enige gedachten zijn tijdens lange loopjes, maar soms reken ik bij wijze van bezigheidstherapie de tijd uit die ik nodig heb om een marathon te lopen bij verschillende tempo's. Als ik dan 5 seconden sneller loop per kilometer, hoeveel sneller is dat dan op het eindtotaal? (bedroevend weinig moest je het echt willen weten).
Voor een buitenstaander of niet-loper lijkt dit misschien een klein beetje pietluttig, een reeks onnozele overpeinzingen, alsof de focus enkel ligt op snelheid en afstanden en heel prestatiegericht, maar je bent soms gewoon lang onderweg met alleen jezelf. Dat is ergens heerlijk, een luxe ook, running is my therapy, maar soms is het fijn om de tijd ondertussen ook te doden met dit soort onnozele berekeningen die nergens toe leiden, buiten dat de tijd voorbij gaat.

Ik herinner me dat ik begin dit jaar aan het berekenen was hoeveel kilometer ik per week en per maand moest lopen om aan 1000 km in 1 jaar te komen. 1000 km leek mij toen echt immens veel.


... 
1000 km in 12 maanden, 52 weken, ... dat is dan 85km per maand en 20km per week, gesteld dat ik effectief elke week zou lopen.
Ik bedacht dat dat misschien wel haalbaar zou zijn voor 2018.



...
1000 mijl, 1600 km (1609km om precies te zijn) in 12 maanden, 52 weken, ... dat is dan 134 kilometer per maand en 31 km per week.
Ik bedacht mij dat dat waarschijnlijk wel wat te hoog gegrepen zou zijn, want dat veronderstelt toch al dat je elke week 31 kilometer zou lopen en dat je dus ook vaak eens wat meer moet lopen om ook rustweken te kunnen houden. Het leek me enkel voor loopfreaks weggelegd.


...

Ik stelde na dat loopje mijn maanddoel op 85km. Pas later kwam ik op het idee om dit jaar voor echt een marathon te gaan lopen.


De kaap van 1000 km haalde ik op 7 augustus.
Ik had het veel eerder kunnen halen, maar ik sukkelde in mei-juni-juli met een blessure aan de kuit waardoor ik soms 2 weken rust moest inlassen en nooit echt kon doortrainen.

De kaap van 1609km haalde ik op 20 november.
Ook die kaap had ik veel eerder kunnen halen, ware het niet dat ik eind augustus tot de vaststelling kwam dat ik verkeerde schoenen had en mede daardoor een knieblessure opliep. Hierdoor liet ik een aantal (vooral) lange looptrainingen achterwege in de voorbereiding voor mijn marathon. Dat scheelt snel 100km.


Wat ik in januari nog ongelooflijk hard had weggelachen werd daarmee werkelijkheid. Ik ben officieel een loopfreak.

Doelen voor volgend jaar durf ik nog niet hardop zeggen. Ik wil eerst van die hardnekkige kniepijn af voor ik verder kan nadenken over doelen.

Fartlek training

Fartlek, wat is dat nu eigenlijk?
Ik vond het indertijd zo'n grappig woord dat ik Wiki en Google toch eens geraadpleegd heb. Het deed me immers aan iets euhm, anders denken dan aan looptraining.

Fartlek of Vaartspel
is niet meer dan lopen aan wisselende snelheden.
Het verschilt van een intervaltraining omdat de snelheid en de afstand van een interval bepaald worden door de omstandigheden op dat moment door het terrein en de omgeving waar je loopt.
Tijdens de training wisselen sprinten, tempolopen, joggen, heuvel op, heuvel af enz. elkaar af. Er wordt dus gebruikgemaakt van de omstandigheden.

Momenteel volg ik geen schema en train ik niet voor een bepaald doel. Om niet in oude gewoontes te hervallen, waarbij ik elke keer dezelfde afstand aan dezelfde snelheid liep, probeer ik elke week minstens 1 keer een interval- of bloktraining in te lassen.

Omdat het 's avonds al donker is en ik mijn vrije dagen willen houden voor lange LSD-trainingen, is het niet altijd gemakkelijk om die intervaltrainingen in te lassen. Als het donker is, is het immers niet zo eenvoudig om in een bos was heuveltraining te gaan doen. En ik vind het niet veilig om langs een kanaal wat sprintjes te gaan trekken als het donker is.

Daarom loop ik in de winterperiode regelmatig al eens tijdens mijn middagpauze. Ik ben hier vrij snel aan het kanaal. En bovendien leent een stad zich geweldig om de fartlek methode toe te passen.  Zo kom ik toch aan mijn wekelijkse intervaltrainingen.

Dan gaat dat zo:

- even inlopen aan een gematigd tempo
- van de brug tot aan de lichten versnellen naar zone 3-4
- even op adem komen over de parking
- vernsellen langs de haven
- rustig joggen op de stoep richting fietstunnel
- een rondje op de piste snel, een rondje op de piste traag
- rusten aan de lichten, 
- elke 200m op de Finse piste versnellen, 
....

Het is eens een andere manier op mijn stadsrondje te lopen en aangezien ik op Strava zit, kon ik het niet laten om er een paar segmentsprintjes in te voegen.
Nu moet ik wel terug, want het segment van de piste in de Vilderstraat begint aan de andere kant van de piste. Mijn segmenttijd bestaat dus uit een stukje snel en een stukje traag. Daar zit dus nog heel wat marge op.
Haha, als we zo maar bezig blijven zeker. 

7 marathontips van een marathondummie

Een marathon lopen, hoe heb ik dat nu eigenlijk gedaan?
Wel, ik begon te lopen, en ik stopte pas als ik 42,195km later de eindmeet passeerde.

Ik wil het daarmee niets minimaliseren of te simpel voorstellen. Ik blijf dat iets geweldigs vinden, dat ik dat gewoon gedaan heb! Dat is uiteindelijk niet iedereen gegeven.
Ik had daar ook kei hard voor gewerkt. Ik wist ook heel goed dat ik dat ging kunnen, van begin tot eind, en dat gaf mij ook een zekere rust. Die marathon was eigenlijk voor het grootste deel al gelopen in de weken en maanden daarvoor.

Voor tips rond verantwoorde trainingsschema's verwijs ik je graag door naar professionals. Er zijn er veel op de markt, maar ik was bijvoorbeeld erg goed gesteld bij Smart-Sport, zowel voor de lactaattest, het trainingsschema als voor de opvolging tijdens de voorbereiding.

Ik ben geen professional.
Maar hier zijn dus mijn marathon tips, van een marathon-dummie met 1 marathon op haar palmares. Mij hebben ze geholpen. Pik er uit wat voor jouw leuk lijkt. Laat vallen wat niet voor jouw van toepassing is.

• Dankbaarheid

Geniet van de sfeer die er hangt, kijk links, kijk rechts. Hang de toerist uit door selfies te trekken, foto's van de start, van de wachtrij aan de dixitoiletten, …
En weet, je buren in je startvak hebben er allemaal minstens een beetje voor getraind. Ze hebben allemaal minstens 1 baaldag gehad tijdens die trainingen. De meesten hebben het afgelopen jaar ook wel ergens pijn aan gehad door of tijdens het lopen.
Mijn knieën waren goed ingetaped met kinesiotape. Ik heb wel wat blessure(kes) gehad in mijn voorbereiding. Gelukkig was daar niets heel ernstig bij.
Maar ik wasvooral heel blij om daar aan de start te staan. Mijn eerste marathon en misschien wel mijn laatste (daar ben ik nog niet uit), dus ik moest gewoon alles uit deze ene ervaring halen. Ik was dus vooral heel dankbaar dat ik er stond en mij volledig bewust van de luxe om daar gewoon te mogen en kunnen staan.

 

• De man met de hamer: Loop op hartslag en luister naar je gevoel

De man met de hamer...
Ik zag hem wel, … druk bezig met een paar medelopers aan de kant van de weg. Maar bij mij sloeg hij niet echt toe. Ik was me er nochtans altijd bewust van dat hij plots van achter een hoekje kon tevoorschijn komen. Dat heeft mij van in het begin zeer gedoseerd doen lopen en op het einde te voorzichtig of te laat doen versnellen

Ik had de raad gekregen om medio zone 2 te starten. Mijn hartslag zou automatisch stijgen naar eind zone 2, zone 3 om dan het laatste uur in zone 4 rond het omslagpunt te lopen. Ik mocht natuurlijk versnellen op het einde als er nog wat energie over was.

Nu had ik wat blessureleed achter de rug. Dat was niet eens achter de rug eigenlijk. Het zou bovendien mijn eerste marathon zijn. Mijn doel was dus in de eerste plaats uitlopen en ontdekken wat dat nu eigenlijk was, een marathon lopen. Een goede tijd neerzetten stond dus begrijpelijk nog niet bovenaan op mijn prioriteitenlijst.

Zonder mezelf te onderschatten, speelde ik dus toch wat op veilig.
Ik wist dat in medio zone 2 starten, te hoog gegrepen was voor mij. Of dat dan mentaal of fysiek te hoog gegrepen was, wil ik nog in het midden laten. Ik besloot om het iets rustiger aan te pakken en te starten ergens bovenaan in zone 1 en dan geleidelijk aan een stijging van mijn hartslag 'toe te laten'.



gestart in het startvak voor een tijd van 4u30.
Dat bleek al gauw niet het juiste startvak voor mij te zijn.

Omdat ik bijna zuiver op hartslag liep, heb ik bijna niets moeten inboeten in tempo doorheen de volledige marathon. Ik liep van in het begin ongeveer 6 min/km (en was dus beter in dat andere startvak gaan staan dan dat van hierboven). Ik vertraagde even rond 27 km. Had ik daar mooi naar zone 3 gegaan, had ik mijn negatieve split gehad. Maar uiteindelijk kon aan het einde nog goed versnellen waardoor ik op een gemiddelde snelheid van 6,04 min/km kwam.

versnellen rond 37km, dat levert niet alleen een machtige foto op. De eerlijkheid gebiedt mij ook te moeten bekennen dat ik dat heel leuk vond om in die laatste kilometers nog een hele hoop mensen voorbij te steken.

• Deel de afstand in

Hoewel ik enkel op hartslag (en gevoel) heb gelopen, kreeg ik elke 5km een overzicht van de voorbije 5km. Zo wist ik toch ongeveer hoe ik het er van af bracht. Sommigen vinden dat te vaak, anderen vinden dat te weinig. Ik vond rondetijden van 5km precies goed. Dat telt gemakkelijk, is niet te vaak (wat demotiverend of opjagend kan werken) en toch vaak genoeg om een extra maatstaf te hebben naast die hartslag.

Daarnaast is een marathon maar zo lang als de som van de afstanden naar de volgende bevoorrading, dat moment waar je de stad uit loopt,
het moment dat je de zee bereikt,
de volgende hartslagzone die je toelaat,
het gele gelleke, het rode gelleke,
dat stukje banaan,
de plek waar je supporters zullen staan,
de plek waar je de stad weer binnen komt,
waar je versnelt,
waar je muziek op zet, …
De gedachten in de trend van "nog 30km, pffff,..." of "nog maar halfweg" kon ik zo telkens heel gemakkelijk counteren.



de zee zien is niet "(nog maar) halfweg", het is de zee zien, niet meer niet minder

• Over eten

Mijn ontbijt vlak voor de marathon bestond uit (zelfgemaakte) granola met fruit, een banaan en een boterham met choco. Ik dronk koffie, water en isotone sportdrank (van Smart-Sport).

Tijdens de marathon zelf had ik 1 liter water bij, 2 x 150ml Smart Mix, 4 gellekes en 2 koekjes. Ik gebruikte daarvoor een trailrugzakje van Decathlon. Ik at onderweg ook een stuk banaan en wat rozijnen.

Er is natuurlijk ook de bevoorrading van de organisatie zelf. En op het einde van de marathon had ik dat lopend drinken uit een bekertje zonder smossen en verslikken helemaal onder de knie. Maar als je moe bent, is stoppen of vertragen aan een bevoorrading soms lastiger dan gewoon door lopen. Het water dat ik bij had, was dus vooral om die momenten op te vangen en niet afhankelijk te zijn van bevoorrading.

• de great bruges marathon spotify lijst

Ik luister tijdens het lopen vaker niet naar muziek dan wel. Dat hangt gewoon van mijn gemoed en de gelegenheid af. Voor een wedstrijd met een kortere afstand zal je me niet gauw met muziek zien lopen. Een lange trage training van 2u leent zich daar dan wel voor. Bij dergelijke trainingen zet ik gewoon radio op.

Voor deze marathon stelde ik een Great Bruges Marathon lijst op, op Spotify.
Maar ik ken eigenlijk zelf niet zo veel van muziek. Ik kreeg de tip om de lijst te laten samenstellen door familie en vrienden. Zij gaven liedjes door. Ik zette ze op de lijst.
Die lijst gaat van Dolly Parton tot Rammstein en alles daar tussen. Ik vind niet alles mooi van die lijst, maar tijdens het lopen denk je dan vooral aan de mensen die dat liedje op die lijst lieten zetten. Dat gaf me niet alleen een goede cadans, maar ook een morele boost.

Ik luisterde naar die lijst 's morgens, net voor de marathon, om 'in the zone' te komen en helemaal op het einde, tijdens de laatste 7 km om die versnelling te kunnen maken.

Ik kon daardoor niet de hele lijst horen, maar het is hoe dan ook een fijn extra aandenken. 

• de beaken functie

Bij sommige sporthorloges kan je via de bijhorende app de trackingfunctie opzetten. Zo kunnen je supporters je perfect volgen doorheen de race.
Mijn horloge heeft die functie niet.
Ik koos daarom voor de betalende optie 'beaken' op Strava. Daarmee kan je naar een aantal personen een link sturen waarmee ze mijn locatie kunnen volgen.
Op die manier kon mijn man toch volgen waar ik zat en kon hij inschatten waar hij zich kon opstellen om te supporteren. Zo wist hij dat hij voor Lissewege hopeloos te laat was en kon hij me verrassen op km 33.

• een kinébeurtje achteraf

Op grote evenementen is er meestal wel mogelijkheid om je meteen te laten masseren door kinesisten (al dan niet in spé). Dat was in Brugge ook het geval. Ik had het echter te laat gezien. Bovendien had ik hoe dan ook een afspraak met mijn kiné gemaakt om de dag nadien alles helemaal los te laten masseren. Dat was gewoon een gepermitteerde luxe.

Blessureleed deel 2

Over deel 1 schreef ik eigenlijk niet. kort samengevat ging dat over hielspoor en een zenuwknoopje tussen de tenen, beide sterk tot uiting gekomen naar de Olmense Paasjogging. Het was er al, maar door toch door te lopen, was het daarna niet meer te negeren.
Ik kreeg een spuit in de hiel en tussen de tenen en sindsdien ben ik een trouwe stretcher. Ik let op mijn voetplaatsing, maar ik zal altijd een hielloper blijven. Aangepaste zolen heb ik al.

Deel 2 dus, ...
Pijn in de kuit, sinds zondag, een uur na mijn loopsessie.
Als ik naar mijn trainingslog kijk, ligt die beduidend hoger dan de gebruikelijke 40km/week.
Maar ik had echt het gevoel dat ik die kilometers redelijk goed had verteerd. Ik was eigenlijk zeer blij dat ik die 28km pijnvrij had gelopen, de dag erna daar niets aan over hield en zo snel die Abdijentocht had afgewerkt, ook al zonder pijn. 

Maar die heuveltraining van zondag was misschien toch net wat te veel van het goede.
Aanvankelijk  nam ik mij voor om rustig 7 à 8km te lopen door het bos. Maar voornemens en ik, dat matcht niet zo geweldig. De rustige 8km werden een stevige heuveltraining van 10km.

tijdens en na de loopsessie merkte ik niet meteen iets, maar een uurtje later had ik een stekende pijn aan de rechter kuit. Komt het door de heuveltraining? Komt het door het opletten op mijn voetplaatsing, waardoor ik misschien wat krampachtiger ben gaan lopen?

Maandag voelde mijn kuit wat stijfjes aan. Dus, hoewel maandag altijd loopdag is, besloot ik voor 1 keer te skippen en dinsdag heel losjes en een korte afstand te lopen om mijn spieren los te krijgen.

Maar dus, nu kunt ge lachen, ik ben verloren gelopen, in Hasselt nog wel. Op een gegeven moment stond ik in het midden van een wei ergens tussen de grote en de kleine ring. ik denk eerlijk gezegd dat weinig Hasselaren daar ooit passeren.
 
Nu soit, 5km werden er 12,5km en wat een gewone middagpauze moest zijn, werd een buitensporig lange middagpauze. Wat een losgelopen kuitspier moest worden, werd een overbelaste kuitspier met 10 dagen rust aan mijn been, pun intended

De eerste 'stopjes' in de loopsessie waren verkeerslichten. De laatste stopjes waren te wijten aan hevige pijn in de kuit.
Voorlopig is dit dus eventjes de laatste loopsessie. Ik hoop nu zondag samen met de kindjes de Hamse bosloop mee te kunnen lopen (4km-8km-12km).

Abdijentocht: Averbode Tongerlo

Abdijentocht Averbode Tongerlo >< Antwerp Ten Miles

 

5 gelijkenissen:

• 10 mijl = 16km
• super organisatie met individuele tijdsmeting
• druk! (op bospaden is het moeilijk voorbijsteken) 
• in verhouding heb ik het ongeveer even goed gedaan in de categorie 'vrouwen'
• mijn man liep mee

5 verschillen:

• Raf en ik liepen niet samen, al finishten we redelijk kort na elkaar
• het was veel frisser, zeer aangenaam tot perfect loopweer
• er was meer bevoorrading, die vooral minder benut werd
• het parcours is grotendeels onverhard
• we liepen snel! (alles is relatief natuurlijk)

Hoewel ik maandag 28km had gelopen en woensdag met erg zware benen op de looppiste van Tessenderlo had gelopen, voelde ik donderdag meteen al dat ik goede benen had.

Bij de start wisten we nog steeds niet goed of we samen zouden blijven of niet. Raf wou geen bevoorradingsstop houden en ik wel en misschien kon ik wel sneller lopen dan ik op de Antwerp ten miles had gedaan. We besloten om samen te blijven tot aan de eerste bevoorrading. Maar al gauw bleek ons tempo zo hoog dat ik niet goed durfde om aan dat tempo te blijven lopen. Ik liet hem los en besloot aan te klampen aan 'de man met lange zwarte broek met rood T-shirt'.
Die man had best een hoog tempo, maar vooral een erg constant tempo. Ik zou wel zien hoe lang ik hem zou volgen.
Rond km 7, aan een bevoorradingspost, kwam ik Raf dan toch terug tegen. Hij had tot die tijd altijd voorop gelopen.
Mijn tempo lag op dat ogenblik nog steeds, voor mijn kunnen, verbazingwekkend hoog. Ik besloot om niet te wachten en dit hoge tempo zo lang mogelijk vast te houden.
Uiteindelijk heb ik het tempo vast gehouden tot aan de meet en ben ik nooit uit het zicht verdwenen voor Raf. Er zat altijd iets van een 30 tot 50m tussen ons in.

Resultaat:

Niet dat ik het bij voorbaat deed om een goede tijd te lopen, maar als het er dan gaandeweg echt in blijkt te zitten,...  Laat ons zeggen dat ik heb doorgelopen om onder die 1u30 te duiken.
Uiteindelijk dook ik ook onder 1u25.

1:24:42, een snelheid van 11,34 km/u, 5:18/km!!! 

951ste in het algemeen klassement op 2517 deelnames
100ste vrouw (van 883 vrouwen) ,
12de vrouw van 148 in mijn categorie (F35)


Ik kan dat bijna niet geloven eigenlijk, dat ik dat gewoon heb gedaan en daar eigenlijk weinig van geweten heb. Ondanks het veel hogere tempo dan in Antwerpen, lag mijn hartslag een pak lager.
... Of wat warmte dus met je doet. 

Ik heb enorm genoten van het lopen zelf, van even alles geven. Het was een mooi parcours, maar ik heb te snel gelopen om er echt van te genieten. Aankomen door die abdij van Tongerlo vond ik best bijzonder. Ik vond het wel druk. Er kruipt best wel wat energie in uitkijken waar je loopt en tegelijkertijd mensen voorbij steken op smalle bospaden.
Er was veel bevoorrading, top! Ik heb er niet altijd gebruik van gemaakt omdat ik soms bang was dat het mijn tempo zou breken. Je kreeg op het einde zowel water als sportdrank. Mijn zoontje heeft zich de sportdrank laten smaken en ik kon de gemiste bevoorradingsposten inhalen. Die gratis Tongerlo aan de aankomst heb ik aan mij voorbij laten gaan omdat er een enorme wachtrij stond omdat de medailles ondertussen ook daar moesten worden opgehaald.

Ik heb geleerd dat deze afstand, die 16km, mij echt super hard ligt. 

Antwerp Ten miles

De Antwerp Ten Miles stond eigenlijk niet bovenaan mijn wishlist.
Maar als je een duoticket wint via StuBru, neem je dat er graag bij en gelukkig maar want dit was echt zoooooo leuk. Te meer omdat het duo bestond uit mezelf en mijn man. Dit samen kunnen doen met hem is meer dan één kers op de taart.

Lopen in duo:
Ik ben niet gewoon om samen te lopen, dus ik was er wel wat onzeker over, en gerust tegelijk.
Mijn man loopt ook, maar anders.
Door een zware operatie aan zijn knie ziet hij langere afstanden niet zitten. Hij loopt sneller, maar ik loop langer. Hij is (mede door blessures) minder getraind, ik meer.
Als je onze snelheid in functie van de afstand zou uitzetten, ben ik eigenlijk vrij zeker dat onze lijnen elkaar zouden snijden exact op die 10 mijl.
Dat is een afstand waarbij mijn man iets trager moet lopen om het vol te houden en een afstand waar ik nog vlot op kan doorlopen om hem te kunnen volgen.

De start:
We hadden ons op voorhand voorgenomen dat we rond 6 min/km zouden lopen. Dat is een rustig tempo dat we allebei goed aankunnen. Dat leverde ons een start in wave 2 op.
het toeval wou dat we echt ergens vooraan in wave 2 stonden.
Oooooh, zo fijn gevoel om in die massa te staan, om daar naast mijn man te staan, die oppeppende randanimatie, handen in de lucht, saxofoon, aftellen 10 - 9 - 8 - 7 ... GOOOOOOO

wave 1 staat klaar om te vertrekken

 

No way back, ergens vooraan in de 2de wave, vlak voor de start.

Het tempo:
Het tempo dat we voor ogen hadden, was 10km/u of 6min/km. Bij de Olmense Paasjogging (Ik ben wat achter met bloggen) had ik geleerd dat mij houden aan een beoogd tempo niet echt mijn sterkste punt was. Ik zou vandaag dus echt mijn best doen om zo veel mogelijk te luisteren naar mijn lijf en het beoogde tempo te benaderen (en mijn streversmentaliteit opzij te zetten).

Van bij de start bleken de benen echter gewoon zo goed te zitten dat een hoger tempo, rond 5:30min/km, als heel comfortabel aanvoelde. Ik kon blijven praten tijdens het lopen. Ik kon blijven genieten en zag de weg vóór ons aan dat tempo, in die omstandigheden (warm warm warm, voor wie het gemist heeft) als haalbaar.

Na ongeveer 4km kwamen we echter op de autostrade terecht. Op zich is dat dan rechte baan, je bent daar nog 'fris' (zou je denken), plaats genoeg, zicht op de eerste bevoorrading ... alles wat je wil.
Het nadeel was natuurlijk de zon. Het was zo warm en windstil bijna, en muisstil met een zinderende zon boven je en nergens schaduw om er aan te ontsnappen.
Het was op zich wel een speciale ervaring om daar met zijn allen in die stilte te lopen.

Het tempo is daar vanzelf wat gezakt naar +/- 6min/km. Soms gaf Raf het tempo aan, soms was ik dat. De eindbalans: 5:57min/km. Dat is behoorlijk dicht bij het beoogde tempo.

strava fly by (lukt niet met elke browser)
mysport.tomtom

Bevoorrading:
Mijn doel was om te oefenen op bevoorrading. Ik had op voorhand gekeken waar de bevoorrading zou staan. We zouden elke bevoorrading gewoon bij wijze van oefening benutten. Dat klinkt een beetje stom dat ik daar op wilde oefenen. Ik heb echter al van verschillende mensen gehoord dat de bevoorrading een belangrijk deel van een marathon is. Dus als ik die marathon in oktober wil gaan lopen, moet ik ook hier op voorbereid zijn.

• Van welk punt in de bevoorradingspost neem je je eerste bekertje (vooraan is het soms file terwijl niemand staat aan te schuiven in het midden of achteraan)
• Neem je 2 bekertjes tegelijk, of drink je eerst het eerste uit en neem je dan pas een tweede? 
• Ga je voor water of voor sportdrank? 
• drink je lopend, stappend of sta je stil? 

Ik had hoe dan ook water en 1 gel mee. Was het niet voor mij, dan was het voor Raf (die drinken op 10 mijl wat overroepen vond, met de nadruk op VOND) en anders voor een volgende keer.

De warmte was onze vriend in dit voornemen. Ik zag mensen de drankposten zomaar voorbij lopen (en daar heb ik er later zeker van terug gezien aan de kant van de weg). Los van ons voornemen, vond ik het gewoon te warm om zo'n bevoorradingspost over te slagen. Je verliest er ocharme 30 seconden?
Bovendien hielp het mij om zo de race op te delen.


Kleine noot:
Op het einde had ik beter wat meer water gedronken in plaats van AA. Ik werd er een beetje misselijk van op het eind.

De warmte:
Ik schreef het al, het was warm. Niet onmenselijk warm, maar wel de eerste keer warm na een winter. Ik liep het afgelopen jaar bij -12°C en +30°C dus de warmte was niet uitzonderlijk. Maar wel de eerste warme dag na een hele periode.
Ik voelde me nog redelijk fris aan het einde, fris genoeg om even te versnellen.

Maar mijn hartslag vertelt toch een lichtjes ander verhaal.
Mijn hartslag lag gemakkelijk 20 slagen per minuut hoger dan gebruikelijk voor dat tempo en die afstand.

Conclusie:
Ik heb er ontzettend van genoten. Ik dacht dat 'wedstrijden' en evenmenten zo niet echt iets voor mij zijn, maar echt, mis gedacht. Ik vond het fijn.
Bedankt StuBru, om me die kans te geven die ik anders nooit gepakt zou hebben
Bedankt Raf, om aan mijn zijde te blijven
Laurence, super leuk om je eindelijk in 't echt te ontmoeten. Ik zou gezworen hebben dat die eerste gelegenheid naaigerelateerd was geweest Niet dus
Bedankt aan de supporters ook. You made me feel important! Haha

See you next year!

gellekes

Als ik mensen spreek die al een marathon gelopen hebben, hoor ik bijna altijd dat het kan staan of vallen met voeding tijdens die marathon.
Gellekes die te plakkerig zijn, bars die lastig verteren, bevoorradingsposten die worden overgeslagen, ... Ik had dan ook sowieso in mijn hoofd om dat ook eens uit te proberen tijdens een LSD-training, zo eten en drinken en lopen tegelijk.
Eigenlijk deed ik dat zelfs al een beetje, maar dan op een zeer geïmproviseerde manier, met havermoutkoekjes en caprisonnekes in mijn zakken. 


Toen ik verleden week bij Runners Lab om nieuwe schoenen ging, kwam het onderwerp "gellekes" en voeding ook weer ter sprake.
Misschien was het wel een verkoopspraatje, maar omdat ik echt van verschillende lopers had gehoord dat die voeding voor, tijdens en na een marathon een issue kan zijn, besloot ik toch al eens een klein experimentje te doen.

 
Ik plande een halve marathon in, gewapend met een gelleke in mijn zak.
Na 12km besloot ik om het gelleke in te nemen. Dat is dan over de helft, maar met nog een aardig stuk voor de boeg.


Ik koos bij de eerste test voor een vloeibaarder gelleke, een beetje eten en drinken tegelijk. Dat wil wel zeggen dat het volume van zo'n gelleke iets groter is dan de geconcentreerde versie. En dat speelde me wel parten. Ik vond het moeilijk om dat zakje in 1 keer uit te duwen en naar binnen te werken. Ik heb er ongeveer 4 kilometer over gedaan om dat zakje helemaal uit te duwen.
Daardoor verliep mijn ademhaling ook iets onregelmatiger gedurende die 4km.
Ik had na elke 'shot' hartkloppingen. Was dat door het onregelmatig ademen? of was dat door de suiker-shot?
Alleszins, aan kilometer 17 had ik steken in mijn zij. Dat is iets wat ik normaal gezien niet heb.
De smaak was, naast zoehoehoet!, best wel te doen. 


Conclusie:
Ik kreeg én hartkloppingen van én steken. Of die hartkloppingen nu van de suikershots kwamen of van de onregelmatige ademhaling, daar ben ik niet uit. Ik wandel beter eventjes in plaats van persé te willen voort lopen op zo'n moment.

Eigenlijk vond ik de geïmproviseerde eten-en-drinken-test met havermoutkoekjes (beetje droog) en caprisonnekes niet slechter.
Misschien moet ik maar eens uitkijken naar een wedstrijdje met bevoorrading om het experiment wat uit te breiden.

Alleszins, die halve marathon liep ik niet zo slecht

hoe het begon

Ik zal altijd de dochter van een sportleerkracht zijn.
Sport is mede daardoor bijna altijd in mijn leven geweest.
Als kind deed ik judo en turnen.
Omdat ik het heel lang niet mocht, door problemen aan mijn oren, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor zwemmen. Ik ging met de fiets naar school. No big deal zou je denken, maar het was toch een rit door het hageland van 19km, enkele rit.
Later, tijdens mijn universitaire studies, ging ik boksen, Frans boksen meer bepaald.
Alles kwam en ging, maar lopen zit daar altijd als rode draad doorweven.

Ik liep om conditie op te bouwen. Om samen te lopen met mijn mama of met vrienden, het buurmeisje (die veel sneller liep). Of op school. Om "sportief" te zijn en ja, het moet gezegd...
Ik liep lange tijd ook om te vermageren,
tot vermageren magerzucht werd,
tot lopen roofbouw werd,
tot lopen niet meer ging,
tot lopen even niet meer mocht, omdat ik moest genezen.

Daarna heb ik een hele tijd niet meer gelopen. Ik durfde niet meer denk ik. Vermageren was zo lang het doel geweest van al dat lopen, en dat doel was plots weg, dus was er geen reden meer. En er was een lijn die ik niet meer wilde overschrijden.

Er kwamen kindjes en er waren veel pogingen om het lopen opnieuw op te nemen. Maar ik vond nooit een manier om effectief te blijven lopen.
Tot april 2017

In april 2017 had ik een redelijke looproutine van 2 maal een uurtje per week. Aan het einde van die maand werd ik geopereerd (aan mijn oor) en was ik verplicht om 5 weken te rusten. Ik mocht niets tillen en dus zeker ook niet sporten.
Na die 5 weken besloot ik rustig weer op te bouwen. Ik begon met wandelingen in het bos. Ik wisselde mijn vrije woensdag (die altijd veel te kort was) in voor een vrije maandag. Tijdens de voetbaltrainingen ging ik lopen in plaats van bij te praten met de voetbalmama's.
En plots was daar een vaste routine van 3 maal per week.

Ik liep voor de eerste keer sinds ... laaaaaaang geleden 10km en dat beviel me. Ik zag mezelf in afstand en in tempo vooruit gaan en ik verloor 2 kledingmaten.
Ondanks mijn verleden, bleek vooral de vooruitgang in het lopen zelf een drijfveer te zijn om verder te gaan.
Ik ontdekte die zomer dat ik voor het eerst in mijn leven
loop om het lopen zelf.

nog een blog!

Ja! Nog een blog.
Eentje dat over lopen gaat.


Maar waarom (nog) een blog?
Omdat ik graag schrijf. Dat in de eerste plaats.
En omdat ik mijn loopverhaal wil vertellen, al is het aan mezelf.
Het is niet mijn bedoeling om een mooie blinkende blog over lopen te creëren met flitsende reclames voor sportdranken, loopschoenen en opgeblonken foto's van ultra fitte madammen met blitse kniekousen (wel goed gerief anders, daar niet van).
Ik wil vooral echt mijn eigen eerlijke verhaal schrijven, over hoe ik lopen in mijn leven inbouw, het waarom en waarom niet, hoe ik faal en weer opsta, hoe ik traag loop en de andere keer weer snel, hoe ik toeleef naar wedstrijden (wie weet), hoe ik omga met blessures (hopelijk gewoon niet)  en zo veel meer.




Maar waarom apart?
Want ik heb al een blog. En die blog lijdt een beetje onder mijn intensiever loopgedrag, dus waarom die gaten niet opvullen met blogberichten over lopen? mmm, niet iedereen is geïnteresseerd in lopen. Mijn naaiblog gaat over naaien en daar hoop ik mensen te kunnen inspireren op creatief vlak.
Deze blog gaat meer over mij en over lopen, meer een dagboek, meer een verhaal. Ik hoop dat lezers zich kunnen herkennen, of net niet.
Ik wil dat alleszins zelf ook graag wat gescheiden houden en apart gebundeld.
Wie deze blog graag volgt, of voor me wil supporteren in mijn weg naar mijn eerste marathon, kan dat via Bloglovin via de volgknop rechtsboven.